OMONOIA ο κομπάρσος στο ποδόσφαιρο της δεξιάς


omonoia laos protathlima

Όταν τα λόγια (μας) λιγοστεύουν

Άλλη μια ποδοσφαιρική χρονιά φτάνει στο τέλος της και μας αφήνει ξανά την πικρή γεύση της ήττας. Αφού άλλος ένας τίτλος πρωταθλητή δόθηκε με το έτσι θέλω στο α.π.ο.ε.λ και κανείς δεν κατάφερε να σταματήσει τους πόθους του παρασκηνίου για να καταστήσουν την ομάδα της παράγκας οικονομικά βιώσιμη για πολλά χρόνια ακόμη, μοιράζοντας έτσι το ζεστό χρήμα που εισέρχεται στα ταμεία της ποδοσφαιρικής τους εταιρίας από ευρωπαϊκές συμμετοχές σε μετόχους, ζώντας όλοι ένα ευτυχισμένο και παραμυθένιο όνειρο. Ακόμη και όταν οι ίδιοι οι υποστηρικτές της παράγκας λτδ φώναζαν όλη τη χρονιά για το άσχημο θέαμα που βλέπουν στο γήπεδο από την ομάδα τους που σερνόταν, ακόμη και αν χρειάστηκε να διωχθούν παίκτες και προπονητές, το σύστημα μας κέρδισε όλους ξανά κατακτώντας άλλο ένα κάλπικο πρωτάθλημα και άλλη μια συμμετοχή στους ομίλους της χλιδής και του χρήματος.

Δεν υπάρχει πραγματικός λόγος να ασχολείται κανείς με όλο αυτό το σάπιο κατεστημένο, ωστόσο η παθολογική μας αγάπη για «μπάλα» τυφλώνει την σκέψη μας και δεν μας επιτρέπει να παρατήσουμε μια και καλή το ποδόσφαιρο. Αυτό που αγαπήσαμε από μικρά παιδιά όσο τίποτα άλλο. Για αυτό το λόγο λοιπόν νιώθουμε και εμείς διπλά και τριπλά ένοχοι που ανεχόμαστε με την σιωπή μας και την αδράνεια μας πολλές φορές τις ορέξεις τους. Που ανεχόμαστε αυτούς που μοιράζονται με ευχαρίστηση (μέσω μετοχών) τα κέρδη της ποδοσφαιρικής τους εταιρείας, χρησμοδοτώντας έτσι τόσο την ΚΟΠ όσο και τις εκτελεστικές της επιτροπές, την διαιτησία, παράγοντες του αθλητισμού αλλά και πολιτικούς, σε ένα θέατρο του παραλόγου που βλέπουμε εδώ και μια δεκαετία να παίζει σε επανάληψη και να μην έχει βρεθεί ακόμη η φόρμουλα για την αντιμετώπιση του.

Ένα θέατρο που θέλει πρωταγωνιστή το α.π.ο.ε.λ και όλους τους αντιπάλους του κομπάρσους, δίνοντας προσωρινά μικρούς ρυθμιστικούς ρόλους σε αυτούς που θα γλύψουν ή θα σπονσάρουν τον θίασο για μερικές παραστάσεις. Και μέσα σε αυτούς τους κομπάρσους βρέθηκε δυστυχώς και η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική δύναμη της χώρας, η ομάδα με τον περισσότερο και αποδεδειγμένα πιο πιστό και παθολογικά ερωτευμένο με την ομάδα του κόσμο, η άλλοτε αντιδραστική και επαναστατική ΟΜΟΝΟΙΑ του 1948. Γίναμε και εμείς κομπάρσος στον θίασο της δεξιάς που έλεγξε πλήρως το ποδόσφαιρο και όλα τα αθλήματα της χώρας εκμεταλλευόμενη από την μία την δύναμη του χρήματος της και από την άλλη την έλλειψη πραγματικών αριστερών και επαναστατών.

Και η ντροπή για αυτή τη κατάληξη βαραίνει μαζί με αυτούς και όλους εμάς τους οπαδούς της, που ανεχτήκαμε όλα αυτά τα χρόνια διοικήσεις ανίκανες να τα βάλουν με το κατεστημένο, διοικήσεις προσκυνημένες στο σύστημα, διοικήσεις που απαρτίστηκαν πολλές φορές με νεόπλουτους «αριστερούς» που είδαν το χρήμα και έχασαν το μυαλό τους και πουλήθηκαν όλοι μαζί στην μεγάλη αγκαλιά του χαρτονομίσματος, πουλώντας μαζί με τις ιδεολογίες τους και την πιο ένδοξη και μεγάλη ΙΔΕΑ στην Κύπρο, την ΟΜΟΝΟΙΑ.

Ανεχτήκαμε αδέρφια τους μεγαλύτερους φασίστες ως υπηρέτες του αθλητισμού και τους αφήσαμε ανενόχλητους να κατακρεουργήσουν την μεγάλη ΟΜΟΝΟΙΑ και να της ρίξουν λάσπη. Λάσπη στο πρόσωπο, λάσπη και στο σώμα της. Αφού έλεγξαν με μαεστρία την μεγαλύτερη εξουσία (τα Μ.Μ.Ε) και με απειλές μέχρι και σε σπίτια αθλητικών συντακτών πέρασαν μια ανεπανάληπτη προπαγάνδα για την μεγάλη ποδοσφαιρική εταιρία τους, πλέον κανείς αθλητικογράφος δεν έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει τις επιτυχίες του α.π.ο.ε.λ . Ακόμη και σε Ελλαδίτες αθλητικούς ρεπόρτερ (Χελάκης) απαγόρευσε το επίσημο αποελ να μεταδίδουν παιχνίδια ΟΜΟΝΟΙΑΣ εναντίων α.π.ο.ε.λ γιατί τόλμησαν να πουν έξω από τα δόντια για την εύνοια που είχε το παράρτημα της ΚΟΠ. Τώρα το μέλλον φαντάζει ακόμη πιο δύσκολο, και σε αυτό το μέλλον δεν χωράνε προσκυνημένοι. Μόνο αν ξυπνήσουμε όλοι από τον βαθύ μας ύπνο και πολεμήσουμε τον εχθρό με κάθε μέσω θα διεκδικήσουμε ξανά ισότητα και δίκαιο αθλητισμό.

Μπορούμε;

Μπορούμε να αποκτήσουμε ένα Διοικητικό Συμβούλιο που να μπορεί να αντεπεξέλθει στους καιρούς; Που θα μπορεί να πολεμήσει ως ΟΜΟΝΟΙΑ το κατεστημένο και να πάψουμε να είμαστε μέρος του με την σιωπή μας;

Πότε επιτέλους θα αποκτήσουμε ένα συμβούλιο ΙΚΑΝΟ για να οδηγήσει την ΟΜΟΝΟΙΑ μακριά από τα σχέδια τους; Που θα προστατεύει την ΟΜΟΝΟΙΑ από τις ορέξεις τους; Που θα πάψει να σπέρνει διχόνοια στον κόσμο με κάθε του ανακοίνωση όσο ο εχθρός μεγαλώνει μέρα με τη μέρα και χρόνο με το χρόνο;

Ίσως τελικά να μην μας αξίζει να έχουμε ένα ΙΚΑΝΟ συμβούλιο. Ίσως αυτοί να μας αξίζουν, αυτοί να είναι ο καθρέφτης μας ως κόσμος της ΟΜΟΝΟΙΑΣ. Γιατί πολύ απλά η ανοχή μας έχει ονόματα. Ονομάζεται ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ, ΑΝΟΧΗ ΣΤΟΝ ΒΙΑΣΜΟ, ΑΝΟΧΗ ΣΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ.

Υγ: Κάποιες στιγμές θυμίζουν το τέλος μιας εποχής και το trifylli.net σκέφτηκε πολλές φορές αυτό το τέλος. Το μόνο που μας κρατάει είναι η ιστορία της γέννησης αυτής της ομάδας.

εκ της διευθύνσεως