Και ανθρώπινες ζωές θα χάσουμε


autokinito kapsimo kameno emprismos fwtia

Χθες βράδυ ήταν η σειρά του Λεόντιου Τράττου. Για την ακρίβεια ήταν και πάλι η σειρά του Λεόντιου Τράττου, αφού ήταν θύμα βομβιστικής επίθεσης και πριν από 13 μήνες περίπου.

Οι γνωστοί – άγνωστοι νυχτοβάτες έδρασαν και πάλι. Έκαψαν ολοσχερώς το αυτοκίνητο του διεθνούς διαιτητή και προστέθηκε άλλος ένας κρίκος στην αλυσίδα της ντροπής του κυπριακού ποδοσφαίρου.

Σύνηθες, πλέον, το φαινόμενο στο κυπριακό ποδόσφαιρο. Έχεις και τους… άλλους, να αρνούνται να δουν κατάφατσα την πραγματικότητα και να εύχονται «να είναι το τελευταίο θύμα άνανδρης επίθεσης». Άλλη μία πινελιά στον… πίνακα με τίτλο «η αποθέωση της υποκρισίας».

Πριν από τρεις εβδομάδες, θύμα βομβιστικής επίθεσης ήταν ο διαιτητής Βασίλης Δημητρίου. Δυστυχώς δεν χρειάζεται να αλλαχθεί ούτε ένα γράμμα από το σχόλιό μου εκείνης της ημέρας:

«Κι όμως τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά απ’ ότι (ορισμένοι) θέλουν να μας τα παρουσιάζουν. Το κυπριακό ποδόσφαιρο νοσεί από την κεφαλή ως τα νύχια. Νοσεί σε όλα τα επίπεδα, σε όλες τις βαθμίδες.

Κι έχουμε, πλέον, ατράνταχτες αποδείξεις και μαρτυρίες. Είναι το αποτέλεσμα μίας ανίατης ασθένειας που κατατρώει τα σωθικά του αθλήματος για δεκαετίες ολόκληρες. Προϊόν της αρρωστημένης νοοτροπίας ΟΛΩΝ μας.

Όταν πρυτανεύει το «εγώ» και η «ομαδάρα», όταν το ποδόσφαιρο χρησιμοποιείται ως εφαλτήριο για τον πλουτισμό, για την εξυπηρέτηση συμφερόντων, για την υλοποίηση προσωπικών επιδιώξεων, επιχειρηματικών στόχων και πολιτικών φιλοδοξιών, τέσσερις – πέντε βομβιστικές επιθέσεις τον τελευταίο χρόνο ίσως είναι λίγες.

Όσο οδυνηρό κι αν ακούγεται, είναι η ωμή πραγματικότητα κι ας σταματήσουν τα κροκοδείλια δάκρυα οι κατέχοντες τα υψηλά αξιώματα και οι έχοντες την ευθύνη για τη σημερινή κατάντια.

Το σκηνικό του κυπριακού ποδοσφαίρου, εδώ και δεκαετίες, παραπέμπει σε ένα σύμπτωμα κοινωνικής νοσηρότητας με τεράστιες διαστάσεις και συνέπειες.

Εμφανίζεται σε όλες τις μορφές και αποχρώσεις χωρίς να υπάρχει πλάνο, χωρίς να υπάρχει σχεδιασμός, χωρίς να υπάρχουν οι απαιτούμενες προϋποθέσεις για να αντιμετωπισθεί.

Πέραν πάσης αμφιβολίας, η διαδρομή που ακολουθείται είναι τυφλή, χωρίς προγραμματισμό, χωρίς αξιολογημένους στόχους, χωρίς τα απαραίτητα εφόδια.

Κι έχεις και τους… «μεγάλους πρωταγωνιστές», οι οποίοι έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την κατάντια του κυπριακού ποδοσφαίρου, να καταδικάζουν, να εκφράζουν τη συμπάθειά και τη στήριξή τους και να ζητούν την προστασία του αθλήματος! Η αποθέωση της υποκρισίας.

Από τη μία καταδικάζουν και στηρίζουν τα θύματα των βομβιστικών επιθέσεων και από την άλλη κινούνται στο παρασκήνιο για να συνεχίσει η αγωνιστική δραστηριότητα (και η ανεξέλεγκτη κατάσταση) επειδή, λέει, θα δημιουργηθεί πρόβλημα στην ομαλή διεξαγωγή των πρωταθλημάτων, λόγω έλλειψης ημερομηνιών!

Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί!

Κι όμως, υπάρχει λύση: Κλείστε το μέχρι τον Δεκαπενταύγουστο και… βλέπουμε. Μόνο έτσι. Ανεξαρτήτως κόστους να συνειδητοποιήσουμε όλοι τις ευθύνες μας και να δημιουργηθούν οι συνθήκες εκείνες, που αν μη τι άλλο, θα μας επιτρέπουν να είμαστε αισιόδοξοι ότι δεν θα θρηνήσουμε θύματα για τον… φούρπο.

Δυστυχώς, ο δρόμος είναι μονόδρομος. Να δοθεί ο χρόνος σε όλους να αντιληφθούν το μέγεθος και την πραγματική αξία της αποστολής τους και να αποδείξουν ότι κινούνται προς την ορθή κατεύθυνση.

Μόνο έτσι μπορούν να δημιουργηθούν οι υποτυπώδεις συνθήκες για τη σωστή λειτουργία του ποδοσφαίρου στην Κύπρο. Διαφορετικά και ανθρώπινες ζωές θα χάσουμε και θα κλαίμε επί ερειπίων!».

του Ιάκωβου Κακουρή/Goal