Αφιέρωμα: Gabriel Garcia Marquez

116
Gabriel Garcia Marquez

Gabriel Garcia Marquez

Γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου  το 1928 στην Αρακατα ένα παραλιακό χωριό της Κολομβίας μεγαλώνοντας με τους παππούδες του.

Σε ηλικία 19 χρόνων ξεκίνησε στο πανεπιστήμιο της Μποκότα τις σπουδές του στα νομικά και τις πολιτικές επιστήμες. Το 1948 ενα χρόνο αργότερα μετακομίζει στις Δυτικές Ινδίες. Εκεί άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Ελ Ουνιβερσαλ. Στην συνέχεια συνεργάστηκε και με άλλες εφημερίδες σε Ευρώπη και Αμερική. Το 1961 εγκαταστάθηκε στην πόλη του Μεξικου αλλα διέμενε κατα καιρούς στην Καρθαγενη της Κολομβιας στην Βαρκελώνη και την Αβανα.

Το 1982 βραβεύθηκε με το Νόμπελ λογοτεχνίας. Με βάση το σκεπτικό της απόφασης, τιμήθηκε με το βραβείο «για τα μυθιστορήματα και τα διηγήματά του, στα οποία το φανταστικό και το πραγματικό συνδυάζονται σε έναν πλούσιο κόσμο φαντασίας, αντανακλώντας τη ζωή και τις συγκρούσεις μιας ηπείρου»

Η ζωη του Gabriel Garcia Marquez ειναι συνδεδεμένη και με την αριστερά. Πως άλλωστε να μην ηταν αφού έζησε στην Λατινική Αμερική όπου ο ιμπεριαλισμός και γενικά η ανθρώπινη εκμετάλλευση ηταν στο απόγειο της. Ενεργο Οργανωτικό ρόλο ειχε ο Gabo οπως χαϊδευτικά τον αποκαλούσαν στους αγώνες που ειχε δοσει μαζι με άλλους συντρόφους στους δρόμους του Μεξικου και γενικά του κόσμου.

“Μπορω να γράφω χιλιάδες χρονια και χιλιάδες σελίδες για τον Τσε” είπε χαρακτηριστηκα για το άνθρωπο που εκτιμούσε τοσο πολυ γράφοντας και την εμπειρία του στην Αφρική και το Κονγο.

Μερικά από τα έργα του είναι…

  • La hojarasca (Τα νεκρά φύλλα, 1955)
  • El coronel no tiene quien le escriba (Ο Συνταγματάρχης δεν έχει κανέναν να του γράψει, 1961)
  • La mala hora (Η κακιά ώρα, 1962)
  • Los funerales de la Mamá Grande (Η κηδεία της Μεγάλης Μάμα, 1962)
  • Cien años de soledad (Εκατό χρόνια μοναξιάς, 1967)
  • El otoño del patriarca (Το φθινόπωρο του Πατριάρχη, 1975)
  • Crónica de una muerte anunciada (Χρονικόν ενός προαναγγελθέντος θανάτου)
  • El amor en los tiempos del cólera (Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας, 1985)
  • La aventura de Miguel Littín clandestino en Chile (Η περιπέτεια του Μιγκέλ Λιττίν, λαθραίου στη Χιλή’, 1986)
  • El general en su laberinto (Ο στρατηγός μες στο λαβύρινθό του, 1989)
  • Doce cuentos peregrinos (Δώδεκα διηγήματα περιπλανώμενα, 1992)
  • Del amor y otros demonios (Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων, 1994)
  • Noticia de un secuestro (Η είδηση μιας απαγωγής, 1996)

Επίσης, είχε γράψει άρθρα σε περιοδικά, βιβλία με διηγήματα και κινηματογραφικά σενάρια.

Χθες 17 Απριλίου 2014 ο Gabriel Garcia Marquez άφησε την τελευταία του πνοή αφήνοντας όμως πίσω του εκτός από μια ανεκτίμητη λογοτεχνική κληρονομιά και ένα τελευταίο γράμμα που έλεγε τα εξής:

….. “Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν, αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

 

……Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου. Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ’ αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους…

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή… Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους… Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα. Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’ αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σού ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’ έβλεπα, θα έλεγα “σ’ αγαπώ” και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη. Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ’ αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’ το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις “συγνώμη”, “συγχώρεσε με”, “σε παρακαλώ”, “ευχαριστώ” κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις. Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.” ..