Ο δικός μας τελικός..


 Η Στικούδη μας έλειπε από το τελικό. Δεν είναι τέτοια γήπεδα που θέλουμε και ούτε τέτοια γήπεδα θέλουμε να μαθαίνουμε στα παιδιά μας να πηγαίνουν. Το πάρτι των χορηγών δεν θα μπορέσει να κλέψει ούτε ματιά μπροστά στο τρελό πάρτι των οπαδών στις κερκίδες. Ο τελικός είναι για τον κόσμο που πόνεσε που ίδρωσε που έσφιξε τα δόντια σε κάθε επίθεση των αντιπάλων που σφιχταγκάλιασε τον δίπλα σε κάθε γκολ της ομάδας του. Και όχι για να προμοτάρει τα τρελοσουξεδάκια της η κάθε bimbo και τις 0 θερμίδες της η κοκα κόλα!

Θέλουμε γήπεδα που σέβονται τους οπαδούς και την κουλτούρα τους και όχι γήπεδα που θυμίζουν Αλκατράζ έτοιμο να φιλοξενήσει τους χειρότερους εγκληματίες της χώρας. Η αστυνομική δύναμη βεβαίως πρέπει να είναι στο χώρο αλλά μπορεί να κάνει την παρουσία της διακριτική και όχι να δίνει την αίσθηση στον οπαδό πως κατέβηκε να δει τον τελικό μεταξύ Ιράκ-Μικτή Πεζοναυτών!

Θα θέλαμε ένα τελικό με 2 μουσικές σκηνές έξω από το γήπεδο από το μεσημέρι. Ο κάθε οργανωμένος να ήταν υπεύθυνος για το μουσικό πρόγραμμα που θα παρουσίαζε. Μουσικά ροκ συγκροτήματα οπαδών της κάθε ομάδας που γυρεύουν μια μικρή ευκαιρία για να δείξουν το ταλέντο τους. Νεαροί Dj να συνεχίσουν για τις επόμενες ώρες να ανεβάσουν τις στροφές στο μάξιμουμ μιξάρωντας συνθήματα των ομάδων. Ο γύρω χώρος να θυμίζει πανηγύρι ποδοσφαίρου με μπύρες και σουβλάκια ή λουκάνικα στο χέρι. Κασκόλ φανέλες και σημαίες να κυματίζουν στις πρόχειρες τέντες που θα στήσουν οι μπουτίκ καθώς και πρόχειρα τραπεζάκια με έντυπο υλικό από τη δράση των οργανωμένων μας οπαδών, τα Συ.Φι, την Διοίκηση καθώς και ειδικό χώρο για εγγραφή μελών.

Θα σταματήσουμε πριν παρασυρθούμε και άλλο και μας πιάσει η κατάθλιψη. Τι άλλο να γράψουμε παιδιά. Τόσα πολλά τα θέλω μας και τόση λίγη η μνήμη του κομπιούτερ. Γιατί είναι ολόκληρη η αντίληψη που έχουμε για την μπάλα. Και τόσο διαφορετική από τους υπευθύνους. Τι άλλο να πούμε όταν μας έβαλαν τον τελικό Τετάρτη απόγευμα….